Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

-...και με τί ασχολείστε;

-...και με τί ασχολείστε;
-Μουσικός.
-Τί ωραία! Παίζεται κάποιο όργανο;
-Κιθαρίστας είμαι και συνθέτης...

Διάλογος διακοπών. Μ' ένα φιλικό γκαρσόνι, ή μ' ένα ζευγάρι στην παραλία.

Ωραίες οι διακοπές. Σε ξαναφέρνουν, όπως λένε, στο κέντρο σου. Σε επαφή με το βαθύτερο εαυτό σου. Σου ανοίγουν τα τσάκρας. Σου ανυψώνουν την κουνταλίνι. Σου επαναπροσδιορίζουν τους στόχους. Σου ξεπλένουν την κούραση και τον αρνητισμό. Σε κάνουν άλλον άνθρωπο, γενικά. 
Έχεις για σύμμαχο τον ήλιο, τη θάλασσα, το κορίτσι σου, το ταβερνάκι με τα τέλεια πιάτα, τη ζωή που ξεδιπλώνεται ξεκούραστη κι ανέμελη, όπως ακριβώς την ονειρεύτηκες. Μαγεία.

Αλλά το παραμυθάκι με το κεντράρισμα παραμένει παραμυθάκι. Τα βαθύτερα "θέλω" σου παραμένουν σκέψεις. Κι αυτό που ονομάζεις εαυτό παραμένει ένα συνοθύλευμα συναισθημάτων, επιθυμιών, σκέψεων και αποφάσεων.
Το "τίποτα" των διακοπών είναι απλώς μια απόσταση απο τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Κι ο εαυτός δε βρίσκεται ποτέ.

Λογικό. Δε βρίσκεται γιατί δεν υπάρχει. Ο Γιώργος (για να δώσω ενα τυχαίο παράδειγμα) αποφασίζει να κεντραριστεί. Να βρει το βαθύτερο Γιώργο. Και πάει βαθιά, όσο πιο βαθιά μπορεί. Τίποτα. Πάει ακόμα βαθύτερα. Πάλι τίποτα. Παράξενο. Ποιός είναι, αναρωτιέται, αυτός ο εσωτερικός Γιώργος που αν τον βρω θα κάνω στη ζωή μου θαύματα; Προσπαθεί να τον βρει, να τον γραπώσει, να τον δει έστω και φευγαλέα αλλά τίποτα. Πέφτει συνεχώς πάνω σε σκέψεις, σε αναμνήσεις, σε φόβους, σε επιθυμίες και γενικά σε διάφορα στοιχεία που μοιράζονται ενα κοινό χαρακτηριστικό: είναι παροδικά.
Κάθεται τότε ο Γιώργος να το σκεφτεί, να το εξετάσει καλύτερα μπας και του ξέφυγε τίποτα. 
Για να δούμε: το σώμα αλλάζει, μεγαλώνει, γερνάει, πεθαίνει. Παροδικό.
Οι σκέψεις αναδύονται, σβήνουν, μεταλλάσονται. Παροδικές.
Οι επιθυμίες και οι φόβοι μεγαλώνουν, μικραίνουν, αλλάζουν, πεθαίνουν. Παροδικά.

Μάλιστα. Η ερώτηση παραμένει: Πού είναι ο Γιώργος; Η μάλλον, καλύτερα, ποιός είναι ο Γιώργος; Ελεος, θέλω να κεντραριστώ και οι διακοπές τελειώνουν!

Ξάφνου η συνειδητοποίηση. Αν, λέμε, αν έφευγε καθετί παροδικό τί θα έμενε; Μα, φυσικά! Θα έμενε αυτό που είναι πάντα εδώ, αυτό που δεν αλλάζει, αυτό που είναι πάντα άδειο για να γεμίσει με όλα αυτά που εμείς οι χαζοί ονομάζουμε "εαυτό"! Αυτό είναι εδώ, πάντα, καθαρό, διάφανο και κυρίως αληθινό! Μάλιστα, λοιπόν, αυτό είμαστε...

Αυτά. Αντε, πάω να κάνω καμιά βουτιά τώρα και μετά ίσως πάμε για ψαράκι.

Α, και πρώτη φορά χαίρομαι τόσο πολύ που δε βρήκα κάποιον...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου