Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013

Το παιχνίδι


Ο εαυτός είναι ένα λευκό χαρτί.
Ένα χαρτί χωρίς αρχή και τέλος.
Λευκό. Αόρατο.

Κι εμείς το γεμίζουμε με γραμμές και σχήματα και χρώματα όλων των ειδών.
Γραμμές που συναντιούνται, που κόβονται, που πηγαίνουν παράλληλα, κάθετα, οριζόντια, διαγώνια.
Και χρώματα όλων των ειδών.
Και λέξεις όλων των χρωμάτων.
Και φτιάχνουμε έναν τεράστιο πίνακα, όσο μεγαλύτερο μπορούμε.
Θέλουμε να είναι τεράστιος, μεγαλύτερος από τη ζωή.
Ξεχνιόμαστε. Η ζωή είναι ένα λευκό χαρτί· χωρίς αρχή και τέλος.
Πώς μπορείς να γεμίσεις το αόρατο;
Κι όμως.
Τα μελάνια μας είναι επίμονα, όπως είναι τα σώματα και τα θέλω.

Γράφουμε πάνω στην αιωνιότητα γεμάτοι ελπίδα.
Αλλά εξαντλούνται κι εξατμίζονται, κι ο πίνακας παραμένει λευκός.

Υπάρχουν και καλά νέα.

Ο εαυτός είναι ένα λευκό χαρτί.
Ένα χαρτί χωρίς αρχή και τέλος.
Λευκό. Αόρατο.

Ο εαυτός είναι πάντα.

Ο εαυτός - εμείς.

Παίζουμε τη ζωή γεμίζοντας τον εαυτό.
Παίζουμε το θάνατο αδειάζοντας τον εαυτό.

Παίζουμε· ποιό θα μπορούσε να είναι καλύτερο νέο από αυτό;

Να είμαστε καλά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου