Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Βαρκάδα στον Αχέροντα

 Αύριο ταξιδεύουμε προς Νεκρομαντείο του Αχέροντα. Τον τόπο που φιλοξένησε στο παρελθόν τις μαύρες πύλες του Άδη, τον τρόμο και τη μαγεία της άλλης πλευράς.

 Τώρα, 2012. Η Αχερουσία αποξηράθηκε στο όνομα της ανάπτυξης, οι ανασκαφές στα πανάρχαια μνημεία μας παγώνουν λόγω (παρα)κρατικών κωλυμάτων και οι μαντείες γίνονται μέσω facebook. Παρόλαυτά ο θάνατος είναι πάντα εδώ. Μας κλείνει το μάτι όπως το έκλεινε από την αρχή της δημιουργίας. Και το ταξίδι μας θα γίνει έτσι κι αλλιώς ακόμα κι αν πνιγόμαστε από τους λατρεμένους ιντερνετικούς μας νευρώνες. Με κάθε τρόπο είναι μια μόνιμη υπενθύμιση για το τώρα, το αιώνιο τώρα.

 Πολλές φορές νοσταλγώ τις εποχές που θα ήθελα να ζήσω. Να ήμουν λέει στην εποχή που οι θεοί κατοικούσαν όντως στον Όλυμπο. Και να πήγαινα στο Νεκρομαντείο για χρησμό και να ζούσα την τριήμερη παραζάλη της αναμονής. Και μετά με το μυστικό καλά φυλαγμένο μέσα μου να έριχνα τη μαύρη πέτρα πίσω μου για να βγάλω από πάνω μου το θανατικό.

 Μπάμ! 2012. Μ' αρέσει κι αυτό. Ευτυχώς καβαλάω τα ηλεκτρικά καλώδια και παίρνω τους χρησμούς μου από τα blogs και τους φίλους που δεν ξέρω. Ευτυχώς. Τα παραμύθια μου χρειάζονται περισσότερο από ποτέ και η ανάγκη μου να επιβιώσω δεν είναι μικρότερη από κείνη του αρχαίου οδοιπόρου. Δε διαφέρουμε σε τίποτα τελικά. Οι αγωνίες του· δικές μου. Οι χαρές του· δικές μου. Οι αγάπες του· δικές μου. Και τα παραισθησιογόνα που έπαιρνε για να την ακούσει στις νεκρικές του τελετές μπορώ να τα βρώ στη διπλανή γωνία.

 Κι άραγε σε τί θα έπρεπε να διαφέρουμε; Αφού η ζωή μας κάνει πλάκα από τη στιγμή που γεννηθήκαμε. Τότε και τώρα. Αφού ο θάνατος μας χάιδεψε στο μέτωπο από τη στιγμή που είμασταν σκέψεις στα κεφάλια των γονιών μας. Αλλά δεν ήταν ο θάνατος που μας άγγιξε. Ήταν η βεβαιότητα της αλλαγής. Ο κυκλώνας που γυρίζει με πολλά χιλιόμετρα με το μάτι στο κέντρο ακίνητο.

 Αυτό μας δείχνει ο θάνατος. Και το νεκρομαντείο είναι ένας χώρος που δονείται απ' αυτό. Η μικρή του υπόγεια αίθουσα είναι μια ήσυχη γωνιά μέσα σε μια ζωή πολύβουη. Μπορεί να μη δεις το δράκουλα να σου πίνει το αίμα. Αλλά αν καταλάβεις οτι αυτό το μαγικό ακίνητο σημείο μέσα στις κοσμικές αλλαγές του σύμπαντός σου είσαι εσύ τότε ο Βαρκάρης την έκανε καλά τη δουλειά του.

Και το νόμισμά σου κράτα το.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου