Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Γέλιο

Χθες θύμωσα πολύ. Και στενοχωρέθηκα και φώναξα και μάλωσα. Κι όσο σκεφτόμουν το λόγο ήμουν γεμάτος ένταση και θυμό.

Και μετά ήρθε το γέλιο. Όταν οι σκέψεις άλλαξαν ο θυμός έφυγε. Ο λόγος εξαφανίστηκε. Και γέλασα με την ψυχή μου. Άραγε οι λόγοι υπάρχουν από μόνοι τους ή τους "υπάρχουμε" εμείς; Κι αν τα συναισθήματα εξαρτώνται από τις σκέψεις τότε αυτές πού κρύβονται; Η ζωή περιέχει πολύ γέλιο τελικά! Πόλεμοι, σφαγές, ουρλιαχτά και ακραία φαινόμενα συμπεριφοράς μόνο και μόνο γιατί πιστεύουμε αυτό που πάντα αλλάζει και πάντα χάνεται. Τις σκέψεις.

Και μετά γέλασα ακόμα περισσότερο. Γιατί από τη σκέψη "είμαι θυμωμένος" δεν εξαφανίστηκε μόνο ο θυμός αλλα και το "είμαι".

Γέλιο

Καλημέρα

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Ταινία διπλής όψεως (ή σε τί κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας)

ΌΨΗ 1
Σκηνή στον προθάλαμο ενός μαιευτηρίου. Ξημερώματα. Περιμένουν καμιά δεκαριά συγγενείς ξενυχτισμένοι και νευρικοί. Βγαίνει η μαία.

Μαία: Γεννήσαμε!!
Ένας συγγενής: Αχ, Παναγιά μου... Όλα καλά με το κορίτσι μας;
Μαία: Όλα καλά... Και με τα δυο κορίτσια... Να σας ζήσει!!

Δάκρυα χαράς και συγκίνηση. Βγαίνει ο ευτυχής πατέρας και χαμογελάει. Φιλιούνται, αγκαλιάζονται...


Μια οθόνη παίζει σιωπηλά στο χώρο. Διαφημίσεις, αδιάφορες σειρές και τρέιλερ των βραδινών ειδήσεων. Τηλεόραση.  "Συντροφιά". Ειδήσεις. Γράμματα τρέχουν στη μαύρη λεζάντα: "Η κρίση θα επιδεινωθεί την επόμενη πενταετία. Σε τί κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας;" Ο πατέρας κοιτάει την οθόνη. Οι συγγενείς κοιτούν την οθόνη. Όλοι κοιτούν την οθόνη. Σκέφτονται. Ξανασκέφτονται. Μιλάμε για πολύ σκέψη. Μόνο το νεογέννητο δεν κοιτάει. (Σιγά μην κοίταζε)


Θείος: Με το καλό παιδί μου τις μέρες αυτές τις δύσκολες... Τί να πω...
Πατέρας: ..........
Θεία: Να ΄ναι Θεέ μου δυνατό το κοριτσάκι μας, να ζήσει και να μεγαλώσει όχι όπως θέλουν "αυτοί" αλλά όπως θέλει εκείνη...
Πατέρας: ...........
Ξάδερφος: Κρίση και κρίση και κρίση.... Βαρέθηκα!
Πατέρας: ...........
Συγγενείς: Μπλαμπλαμπλαμπλαμπλαμπλαμπλα...........
Πατέρας: ...........

ΌΨΗ 2
Η μεγάλη ανατροπή. Το μόλις προ τετάρτου γεννημένο κοριτσάκι αποφασίζει να... μιλήσει. Άγνωστο πώς. Με τί γνώσεις. Τί ερεθίσματα (πάντα χρειάζονται ερεθίσματα για να μιλήσει κάποιος μας το λέγαν και στο σχολείο). Θαύμα. Το νεογέννητο ξεκολλά για λίγο από το στήθος της μάνας του και μιλά.

Νεογέννητο: Είναι πολύ όμορφες οι ευχές σας. Από την κοιλιά τις ακούω εδώ κι εννιά μήνες. Και τώρα live. Ευχαριστώ. Εκ μέρους των σοκαρισμένων γονιών μου που τις δέχονται για μένα ευχαριστώ. 
Αλλά ας το αφήσουμε εκεί. Η αγάπη είναι καλοδεχούμενη. Ο φόβος όχι. Κοιτάχτε με λίγο παρακαλώ. Είμαι εντελώς απροστάτευτη. Για σας. Που ξέρετε τί σημαίνει φόβος. Και κάνετε τα πάντα για να τον ξορκίσετε. Που ξέρετε τί σημαίνει θάνατος. Και κάνετε τα πάντα για να τον αποφύγετε. Που ξέρετε τί σημαινει κρίση. Και σκαρφίζεστε τρόπους για να τη σκαπουλάρετε. 
Εγώ μόλις βγήκα από το απόλυτο σκοτάδι. Στον "κόσμο" σας. Σ' αυτόν που φοβάστε να μου δώσετε. Αλλά κρατάω ολοκάθαρη την εικόνα της μήτρας. Είμαι ακόμα χωρίς όρια. Είμαι όλες σας οι χαρές και όλοι σας οι φόβοι. Είμαι το σύμπαν. Τί να μου πει μια κρίση μιας απειροελάχιστης χώρας ενός μικροσκοπικού πλανήτη; Εγώ τη δημιούργησα. Εγώ θα την καταστρέψω. Εγώ είμαι ο ήλιος. Εγώ είμαι το χρήμα που σας λείπει. Εγώ είμαι όλες οι λέξεις που έχουν ειπωθεί, όλες οι "αλήθειες" κι όλα τα "ψέματα". Μια ώρα έξω απ' την κοιλιά και γελάω με τις εμμονές σας. Με τις ερμηνείες σας. Εγώ είμαι η μοναδική ερμηνεία. Ανερμήνευτη. Εγώ είμαι η μοναδική αλήθεια. Αλάθητη. 
Πώς γίνεται να ξεχάσατε; Όλοι από μια μήτρα βγήκαμε. Από την ίδια μήτρα. Θυμηθείτε! Δε μπαίνω εγώ στον κόσμο σας-αυτός μπαίνει μέσα μου. Εγώ είμαι τα πάντα. Ακόμα δε με οριοθετήσατε. Βλέπω την αλήθεια με τα κλειστά μου μάτια. Δεν είμαι απροστάτευτη. Απροστάτευτο είναι αυτό το μικρό σώμα. Όχι εγώ. Απροστάτευτες είναι οι σκέψεις. Εγώ δεν έχω. Δεν τις χρειάζομαι ακόμα. Σκεφτείτε εσείς για μένα. 
Εγώ λέω να ξαναβυθιστώ στην αλήθεια. 

Συγγενείς: .................
Πατέρας: ..................
Μάνα: (δακρύζει) Επιτέλους!