Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Εξίσωση

Υποθέσατε ότι είστε ο κυβερνήτης ενός καραβιού. Έστω ότι πάτε από το σημείο Α στο σημείο Β. Στη μέση της απόστασης ξεσπά τρομαχτική θύελλα που κάνει τη διακυβέρνηση του καραβιού αδύνατη. Ξέρετε ότι το σημείο στο οποίο βρίσκεστε βρίθει από υφάλους που σκοπεύατε να αποφύγετε με τη βοήθεια οργάνων που έχουν ήδη χαλάσει. Το καράβι απειλείται άμεσα από συντριβή και η ζωή σας κινδυνεύει. Εκπέμπετε SOS αλλά δεν υπάρχει κοντά κανείς σε απόσταση 1000 ναυτικών μιλίων.

Παρακαλείσθε να υπολογίσετε σε τί απόσταση από σας είναι το "εδώ" και σε πόση ώρα θα έρθει το "τώρα". Οι απαντήσεις οφείλουν να είναι λιτές και να αφορούν σε όλες τις πιθανές υποπεριπτώσεις.

Η μόνη βοήθεια που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε στην επίλυση είναι η αντικατάσταση του "εσύ" με το "εγώ".

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Belle Epoque - Τώρα

Μια μικρή σκέψη.

Ζω γύρω στα 70 χρόνια. Όλα καλά μέχρι εδώ. Και ξαφνικά έχουμε κρίση. Και κάποιος μας λέει ότι αν είμαστε καλά παιδιά και κάνουμε κάποια πράγματα που θα αρέσουν σε κάποιους που ξέρουν κάποια πράγματα περισσότερα από μας τότε σε 20-30 χρόνια θα μπορέσουμε να ορθοποδήσουμε. Έλα όμως που εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Ήμουν καλός μαθητής αλλά αυτά τα μαθηματικά δε μου βγαίνουν. Γιατί όταν τελειώσει αυτή η κρίση εγώ θα είμαι στη δύση της ζωής μου. Οπότε μάλλον είμαι άτυχος. Έπρεπε να γεννηθώ λίγο πριν. Ή λίγο μετά. Ή πρέπει να αρχίζω να ψάχνω τα τεφτέρια της μετενσάρκωσης.

Ε, όχι. Belle Epoque. Εδώ και τώρα. Ποιος είπε ότι οι νότες έχουν το χρώμα του χρήματος; Ποιος είπε ότι οι αγκαλιές έχουν το άρωμα της κρίσης; Ποιος είπε ότι η ζωή έχει τον ήχο της ανάγκης;

Τα μαθηματικά είναι δικά μας. Δεν είναι δανεικά. Τα χρόνια μας ανήκουν. Δε θα περιμένω να βγούμε από την κρίση για να ζήσουμε τη χρυσή εποχή μου. Κανείς να μην περιμένει. Μας χαρίστηκαν τα ηλιοβασιλέματα. Δε κοπιάσαμε για να κρατήσουμε ένα χέρι. Για να γελάσουμε με ένα ανέκδοτο. Για να αναπνεύσουμε. Μας χαρίστηκε η ζωή. Όχι από το ΔΝΤ. Όχι από τους τραπεζίτες. Να 'ναι καλά κι αυτοί. Η ζωή χαρίστηκε σε όλους.

Belle Epoque. Μας αξίζει τώρα.

Τώρα.

Belle Epoque. 

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

18.Chromatic Sequence - pre-concerts

Πώς θα ήταν αν αντί να πάμε εμείς να συναντήσουμε τη μουσική ερχόταν μερικές φορές αυτή(οι) σε μας; Αν η μουσική που ξέρουμε ότι για να την ακούσουμε θέλει τον τόπο της, το χρόνο της και το χρήμα της μας πλησίαζε κάποιες φορές στον τόπο μας, στο χρόνο μας και χωρίς αντίτιμο; Πώς θα ήταν;
Pre-concerts; Τρίο εγχόρδων; Πρωτότυπη μουσική ειδικά γραμμένη για τη μουσική έκπληξη στους δρόμους και στα καφέ; Πώς γίνεται;
Η ευαισθησία του καλλιτέχνη είναι πρωτίστως η ανάγκη του να εκφραστεί. Να δώσει. Πάντα ήταν έτσι. Και είναι ευλογία να μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια δίνοντας. Αλλά δε πρέπει να μπερδεύεται το κίνητρο. Το δημιουργειν είναι ανάγκη πρώτα του δημιουργού. Τί αντίτιμο έχει μία νότα;
Ερχόμαστε λοιπόν! Οι Chromatic Sequence έρχονται. Εκεί που δεν τους περιμένετε. Στο χώρο σας. Στους δρόμους μας. Με μουσική δωματίου. Για δέκα λεπτά. Δέκα όμορφα λεπτά.
Pre-concerts. Πριν απο τί; Πριν απο τις 26.
Μαϊου.
Concert.
Στο SIX D.O.G.S.
Καλημέρα

Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

17.Εμπιστοσύνη

Εμπιστοσύνη.
Να βάλουμε αυτή τη μαγική λεξούλα στη καρδιά μας μέρες που είναι. Σε ποιόν; Στον εαυτό μας. Στον αόρατο κόσμο που μας κυβερνά και μας κατευθύνει. Ή μήπως το αντίστροφο; Από πού πηγάζει η εμπιστοσύνη; Από τον εαυτό μας. Ποιόν θα θέλαμε να εμπιστευτούμε πάνω από όλα; Τον εαυτό μας. Ε, εδώ είναι το θέμα!!! Μέσα στον καθρέφτη υπάρχει ο εαυτός που μας κοιτά και μας μιμείται αλλά δεν είναι σ' αυτό τον κοσμο! Είναι ο αόρατος "χ" που τον αντικατοπτρίζουμε τέλεια και όμως ξέρουμε τόσο λίγα γι' αυτόν!! Αυτός λοιπόν αξίζει την προσοχή μας. Και την αγάπη μας. Και την εμπιστοσύνη μας. Αυτός ξέρει. Πάντα ήξερε. Και θέλει να μας τα μάθει όλα. Τσάμπα. Αρκεί να θέλουμε κι έμείς. Αυτό είναι το μόνο τρύκ. Να θέλουμε κι έμείς. Γιατί αν δε θέλουμε δεν έχει κανένα πρόβλημα να παραμείνει για πάντα αυτό που εμείς βλέπουμε. Ένα άπιαστο είδωλο που υπάρχει μόνο για να μας δείχνει οτι μεγαλώνουμε.
Εμπιστοσύνη.

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

16.Αεροδρόμια

Τόποι χωρίς όρια.
Χωρίς ταυτότητα.
Χωρίς νοσταλγία.
Χωρίς ντροπές.
Χωρίς χθες.
Χωρίς γλώσσα.
Χωρίς πολιτισμό.
Χωρίς προορισμό.
Χωρίς ύπνο.
Χωρίς ημερολόγια.
Τόποι που ανακυκλώνονται τα πάντα.
Πάντα.
Χωρίς μονιμότητα.
Εντελώς ακίνδυνοι.
Εντελώς επικίνδυνοι.
Εντελώς ανώνυμοι.
Εντελώς όλοι.
Εντελώς μόνοι.
Η μυρωδιά που περιέχει όλες τις μυρωδιές.
Μακάρι να ήμουν ανάλαφρος σαν αυτούς τους τόπους.
Δυστυχώς που δεν είμαι.
Δυστυχώς γιατί θα μπορούσα να τους αγνοήσω.
Ευτυχώς που δεν είμαι.
Ευτυχώς γιατί δε θα μπορούσα αλλιώς να τους αγαπήσω.
Τόποι μαγικοί.
Αεροδρόμια. 

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

15.Υπόγειο

Συνήθως τα ταξίδια έχουν να κάνουν με το παρόν και το μέλλον. Αλλά μερικές φορές πάμε προς τα πίσω. Ποιά είναι η σωστή λέξη; Ρίζες; Βάση; Θεμέλια; Υπόγειο; Υπάρχει σωστή λέξη να καταδείξει την ευγνωμοσύνη στο ταξίδι που έγινε; Που μας έφερε εδώ που είμαστε τώρα; Κι ας μας πόνεσε μερικές φορές. Ένα τέτοιο ταξίδι γίνεται τις τελευταίες τρεις μέρες και αποκαλύπτει πολλά. Σαν τις υποσχέσεις των μεσημεριανών κουτσομπολίστικων ακούγομαι. "Μείνετε συντονισμένοι γιατί θα σας αποκαλύψουμε πολλά... Μια συνέντευξη που θα συζητηθεί..." Με κλείσιμο ματιού. Κλείνω κι εγώ το μάτι. Και το άλλο. Θυμάμαι. Στίχους, μελωδίες, κείμενα, νότες. Και μετά το ανοίγω. Και το άλλο. Ο χρόνος μερικές φορές δεν είναι μόνο χρήμα. Είναι και τέχνη.

Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

14.Θεοφάνια

 Ξαφνικά μου ήρθε μια επιθυμία. Να βουτήξω και να πιάσω το σταυρό. Θεοφάνια σήμερα. Εντάξει, το ξανασκέφτηκα, το παραδέχομαι. Θες το τουρτουριστό κρύο έξω, θες που από μικρός έχω συνδυάσει το έθιμο με κάτι πατρίς-θρησκεία-οικογένεια τύπους και τον παπά να κάνει δηλώσεις "αγάπης", θες τα καταγάλανα νερά του Αργοσαρωνικού που μπαίνεις άνθρωπος και βγαίνει κένταυρος ε, το ξανασκέφτηκα. Ναι, αλλά για πρώτη φορά το έθιμο μου είπε κάτι. Στο αυτί. "Να κυνηγήσεις τα όνειρά σου" μου ψιθύρισε. Σοβαρά τώρα, δεν είμαι κανένας τρελός που ακούει φωνές. Το έθιμο ήταν ξεκάθαρο. Δε μου άφησε περιθώρια επιλογής. Δε σήκωνε αντιρρήσεις. Πήγα να του πω κάτι και μόνο που δεν έφαγα σβερκιά. Ήταν σοβαρά τα πράγματα. Αλλά το προκάλεσα. Το κυνήγι του σταυρού μου έκανε κάτι. Οπότε λέω με το νέο έτος να εντρυφήσω λίγο περισσότερο στα χρηστά ήθη. Σε αυστηρά προσωπικό επίπεδο. Να μη μπερδευτούμε με τους παπάδες. Αλλά τα όνειρα είναι εδώ και είναι έτοιμα να εκραγούν. Να μη τα προδώσουμε. Κρίμα έιναι. Ψυχή έχουν κι αυτά. Τη δική μας.

Καλή χρονιά