Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

13.Η φαντασία στην εξουσία

 Τί θα γινόταν αν οι καλλιτέχνες γίνονταν πολιτικοί; Τί θα γινόταν αν για την επόμενη τετραετία τα ηνία της χώρας και της οικονομίας τα αναλάμβαναν ηθοποιοί, μουσικοί, εικαστικοί, κινηματογραφιστές, ζογκλέρ και ακροβάτες; Νομίζω πως υπάρχουν 2 απαντήσεις.

 1) Η ρομαντική: Ο κόσμος θα γινόταν καλύτερος. Επιτέλους άνθρωποι ευαίσθητοι στην εξουσία! Φαγητό για όλους! Πράσινο περιβάλλον! Όχι μπάτσοι! Όχι ξύλο! Λουλούδια παντού... Ωραία ζωή γενικά! Η φαντασία στην εξουσία. Και οι άσχετοι που μας κυβερνούν να πάρουν τις γνώσεις τους και να τις βάλουν στο... συρτάρι (το λιγότερο).
 2) Η πραγματική: Τίποτα. Δε θα γινόταν τίποτα. Οι καλλιτέχνες είναι ανθρωποι. Έχουν προβλήματα. Διαπλέκονται. Έχουν συμπλέγματα. Καβαλάνε το καλάμι. Διαστρέφονται όπως όλοι από το χρήμα και τη δημοσιότητα. Κάποιοι έχουν όραμα και κάποιοι δεν έχουν. Κάποιοι έχουν αγνή ψυχή και κάποιοι εγκληματικές τάσεις. Κάποιοι γουστάρουν και κάποιοι όχι. Κάποιοι αντέχουν την πίεση και κάποιοι όχι. Δεν είναι μια ομάδα ανθρώπων που μεταξύ τους αγαπιούνται. Κάποιοι είναι οι καλύτεροι φίλοι και κάποιοι οι χειρότεροι εχθροί. Είναι άνθρωποι. Θα θέλαμε να είναι τα φωτεινά μας παραδείγματα. Θα θέλανε κι αυτοί. Πραγματικά.

 Ο πρίγκιπας με το λευκό άλογο. 
Ο Άη-Βασίλης που μπαίνει από τις καμινάδες.
Η φαντασία στην εξουσία

Και άλλα παραμύθια.
(Που μας κάνουν καλύτερους ιδίως κι εν μέσω κρίσης.) 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου