Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

10.Επέτειοι

Υπάρχουν επέτειοι και επέτειοι. Δεν ξέρω τί να γιορτάσω πια. Δεν ξέρω. Η Αθήνα καίγεται. Οι ψυχές μας καίγονται. Δικαιολογημένα. Κάτι γεννιέται από την καταστροφή. Παράδειγμα προς μίμηση ή προς αποφυγή; Τί θα ήταν η ελευθερία χωρίς τις επαναστάσεις; Τί θα ήταν οι επαναστάσεις χωρίς βία; Τί θα ήταν η βία χωρίς παραλογισμό; Τί θα ήταν η διασκέδαση χωρίς ξέσπασμα; Χωρίς σπάσιμο πιάτων; Χωρίς εκτόνωση; Από την καθημερινή καταπίεση των εαυτών μας; Από το δρόμο προς την αυτογνωσία; Που περνά από τη Σταδίου και τα οδοφράγματα. Από την πείνα μας. Από τους ανθρώπους που εμπιστευόμαστε τυφλά για να μας οδηγήσουν στο γκρεμό. Ο δικός τους δρόμος. Ο δικός μας. Τί θα ήταν τα ονόματα των νεκρών χωρίς το θυμό μάς; Τη συγχώρεσή μας; Χωρίς τις μολότωφ; Τους έρωτες που γεννιούνται μες στις αναθυμιάσεις; Όλοι εκεί είμαστε. Κάποιοι ανησυχούν για την κίνηση. Να πάρω το αυτοκίνητο; Τρελός είσαι; Θα στο κάψουν. Τί θα ήταν οι θύτες χωρίς τα θύματα; Το άσπρο χωρίς το μαύρο; Η Αθήνα καίγεται. Η Αθήνα πάντα καίγεται. Πάντα καιγόταν. Δεν καίγεται από τις μολότωφ. Καίγεται από τους ανθρώπους. Από σένα. Από μένα. Από την αδιαφορία. Από το "ενδιαφέρον". Από τις σκέψεις μας. Τις πράξεις μας. Από αυτό που μας κάνει ανθρώπους. Όμορφους ανθρώπους.
Το εννοώ.
Καληνύχτα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου