Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

13.Η φαντασία στην εξουσία

 Τί θα γινόταν αν οι καλλιτέχνες γίνονταν πολιτικοί; Τί θα γινόταν αν για την επόμενη τετραετία τα ηνία της χώρας και της οικονομίας τα αναλάμβαναν ηθοποιοί, μουσικοί, εικαστικοί, κινηματογραφιστές, ζογκλέρ και ακροβάτες; Νομίζω πως υπάρχουν 2 απαντήσεις.

 1) Η ρομαντική: Ο κόσμος θα γινόταν καλύτερος. Επιτέλους άνθρωποι ευαίσθητοι στην εξουσία! Φαγητό για όλους! Πράσινο περιβάλλον! Όχι μπάτσοι! Όχι ξύλο! Λουλούδια παντού... Ωραία ζωή γενικά! Η φαντασία στην εξουσία. Και οι άσχετοι που μας κυβερνούν να πάρουν τις γνώσεις τους και να τις βάλουν στο... συρτάρι (το λιγότερο).
 2) Η πραγματική: Τίποτα. Δε θα γινόταν τίποτα. Οι καλλιτέχνες είναι ανθρωποι. Έχουν προβλήματα. Διαπλέκονται. Έχουν συμπλέγματα. Καβαλάνε το καλάμι. Διαστρέφονται όπως όλοι από το χρήμα και τη δημοσιότητα. Κάποιοι έχουν όραμα και κάποιοι δεν έχουν. Κάποιοι έχουν αγνή ψυχή και κάποιοι εγκληματικές τάσεις. Κάποιοι γουστάρουν και κάποιοι όχι. Κάποιοι αντέχουν την πίεση και κάποιοι όχι. Δεν είναι μια ομάδα ανθρώπων που μεταξύ τους αγαπιούνται. Κάποιοι είναι οι καλύτεροι φίλοι και κάποιοι οι χειρότεροι εχθροί. Είναι άνθρωποι. Θα θέλαμε να είναι τα φωτεινά μας παραδείγματα. Θα θέλανε κι αυτοί. Πραγματικά.

 Ο πρίγκιπας με το λευκό άλογο. 
Ο Άη-Βασίλης που μπαίνει από τις καμινάδες.
Η φαντασία στην εξουσία

Και άλλα παραμύθια.
(Που μας κάνουν καλύτερους ιδίως κι εν μέσω κρίσης.) 

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

12.16

 Σε κάποια μακρινή γωνιά της μαγικής και απόκοσμης Ασίας ζούσε ένας σοφός νέος μοναχός. Το καλύβι του ήταν χτισμένο σ' ένα λοφάκι. Στην κοιλάδα βρισκόταν ένα μικρό χωριό. 
 Η ζωή κυλούσε όμορφα και απλά μέχρι που κάποια μέρα ο μοναχός άκουσε βίαια χτυπήματα στην πόρτα του και γαλήνια όπως έκανε πάντα πήγε να ανοίξει. Να τί είχε γίνει: Εξι μήνες πριν αποκαλύφθηκε οτι η δεκαεξάχρονη κόρη μιας από τις οικογένειες του χωριού είναι έγκυος. Οι γονείς της, έξαλλοι από την ατίμαση, απαίτησαν να μάθουν ποιός είναι ο πατέρας και η μικρή φοβούμενη τις οικογενειακές βεντέτες απάντησε ότι πατέρας ήταν ο μοναχός του λόφου. Έτσι λοιπόν όταν γεννήθηκε το παιδί, το άρπαξε ο πατέρας της κοπέλας και χτύπησε την πόρτα του μοναχού. "Αυτό το παιδί είναι δικό σου!" του φώναξε έξαλλος. "Πάρτο να το μεγαλώσεις!" "Αλήθεια;" απάντησε γαλήνια ο μοναχός και πήρε το παιδί. 
 Ενα χρόνο μετά η κόρη, μην αντέχοντας αυτή τη βίαιη απομάκρυνση από το παιδί της, και όντας ακόμα ερωτευμένη με το νέο που ήταν ο πραγματικός πατέρας απόφάσισε να πει την αλήθεια στις δυο οικογένειες για να αποκατασταθεί η τιμή της. Οι νέοι αποφάσισαν να παντρευτούν με τη συναίνεση των γονιών και το μόνο που έμενε ήταν το παιδί. Έτσι μια μέρα ο μοναχός άκουσε πάλι βίαια χτυπήματα στην πόρτα. Κρατώντας το μωρό στην αγκαλιά την άνοιξε. "Αυτό το παιδί δεν έιναι δικό σου!" άκουσε τον πατέρα να ουρλιάζει αρπάζοντάς του το παιδί. "Φέρτο πίσω!" "Αλήθεια;" ήταν η απάντηση του μοναχού.

Σήμερα είναι η τελευταία παράσταση του Allou Fun Dark.

Αλήθεια;

Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

11.Συνταγή

Πώς γράφεται ένα τραγούδι; Είναι πολύ απλό. Παίρνουμε δυο μεζούρες έκφραση που δεν αντέχει άλλη μοναξιά. Προσέχουμε να μην το παρακάνουμε. Μοναξιά is good. Ανακατεύουμε προσεκτικά με τις 12 νότες και τα 24 γράμματα. (Τυχαίος ο διπλασιασμός; Δε νομίζω.) Προσοχή! Το απρόσεχτο ανακάτεμα μπορεί να φέρει αποτελέσματα που δεν επιθυμούμε. Μπορεί να φέρει και την κατά λάθος επιτυχία. Αλλά δεν το συνιστώ. Αφού το μίγμα πάρει το σχήμα του οφείλουμε να του προσθέσουμε μια κουταλιά σεβασμό, μια πρέζα (τυχαίο;) αυτοεκτίμησης, μια γερή δόση αγάπης (κατ' αγνώστων) και λίγο μοσχοκάρυδο. Η αλήθεια είναι ότι στα μπαχάρια η επιλογή γίνεται κατά βούληση. Καλό θα ήταν προτού το σερβίρουμε στο ανυποψίαστο ακροατήριο να δοκιμάσουμε μια μπουκιά για να δούμε άν τρώγεται. Εδώ κρίνεται η αντικειμενικότητά μας αφενός και η μαεστρία μας αφετέρου. Πάντως κατά γενική ομολογία αφού μας ήρθε να το φτιάξουμε σίγουρα υπάρχει κάποιος που θέλει μετά χαράς να το φάει. Συγνώμη, το ακούσει. Οπότε το βήμα γίνεται προαιρετικό μεν αλλά απαραίτητο δε(ν). Κι επειδή το ένα βήμα φέρνει το άλλο φτάνουμε στο τελικό στάδιο. Εδώ, αν δεν έχουμε ήδη την τύχη να μας επιλέγει το κοινό από μόνο του, θα πρέπει να το επιλέξουμε εμείς. Το δημιούργημά μας είναι ζεστό, αχνιστό και έτοιμο να φαγωθεί. Πού θα το προσφέρουμε; Προσφέρεις σοκολάτα στο Θανάση (ξέρει αυτός...); Δε προσφέρεις! Βάζεις στη μάνα σου να ακούσει το καινούργιο ντεθ-μέταλ κομμάτι σου με φωνητικά που θα τρόμαζαν ακόμα και την Τασσώ Καββαδία; Εμ δε το βάζεις! Παρόλαυτά ξέρεις ότι υπάρχουν πολλοί που θέλουν να ακούσουν το αριστούργημα οπότε καλό θα ήταν να τους βρείς. Μη ξεχνάς! Αν τα υλικά σου είναι καλά τότε αυτό που κρατάς στα χέρια σου θα αντέξει στο χρόνο (μάλλον περισσότερο από σένα, θνητέ). Αν όμως τα ψώνισες από... ξέρεις τώρα, τότε ένα σου λέω: Βιάσου!! Βιάσου να προλάβεις τώρα που γυρίζει, τώρα που είναι ακόμα ζεστό το πράγμα! Δεν έχεις χρόνο γιατί αν  κρυώσει δε θα τρώγεται με τίποτα και μη κρυβόμαστε... το ξέρεις και συ... Ούτε συ θα το 'τρωγες...
Ελπίζω να βοήθησα και ότι χρειαστείς μη διστάσεις...
Πάω να μαγειρέψω.

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

10.Επέτειοι

Υπάρχουν επέτειοι και επέτειοι. Δεν ξέρω τί να γιορτάσω πια. Δεν ξέρω. Η Αθήνα καίγεται. Οι ψυχές μας καίγονται. Δικαιολογημένα. Κάτι γεννιέται από την καταστροφή. Παράδειγμα προς μίμηση ή προς αποφυγή; Τί θα ήταν η ελευθερία χωρίς τις επαναστάσεις; Τί θα ήταν οι επαναστάσεις χωρίς βία; Τί θα ήταν η βία χωρίς παραλογισμό; Τί θα ήταν η διασκέδαση χωρίς ξέσπασμα; Χωρίς σπάσιμο πιάτων; Χωρίς εκτόνωση; Από την καθημερινή καταπίεση των εαυτών μας; Από το δρόμο προς την αυτογνωσία; Που περνά από τη Σταδίου και τα οδοφράγματα. Από την πείνα μας. Από τους ανθρώπους που εμπιστευόμαστε τυφλά για να μας οδηγήσουν στο γκρεμό. Ο δικός τους δρόμος. Ο δικός μας. Τί θα ήταν τα ονόματα των νεκρών χωρίς το θυμό μάς; Τη συγχώρεσή μας; Χωρίς τις μολότωφ; Τους έρωτες που γεννιούνται μες στις αναθυμιάσεις; Όλοι εκεί είμαστε. Κάποιοι ανησυχούν για την κίνηση. Να πάρω το αυτοκίνητο; Τρελός είσαι; Θα στο κάψουν. Τί θα ήταν οι θύτες χωρίς τα θύματα; Το άσπρο χωρίς το μαύρο; Η Αθήνα καίγεται. Η Αθήνα πάντα καίγεται. Πάντα καιγόταν. Δεν καίγεται από τις μολότωφ. Καίγεται από τους ανθρώπους. Από σένα. Από μένα. Από την αδιαφορία. Από το "ενδιαφέρον". Από τις σκέψεις μας. Τις πράξεις μας. Από αυτό που μας κάνει ανθρώπους. Όμορφους ανθρώπους.
Το εννοώ.
Καληνύχτα.

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

09.Μια χειμωνιάτικη απορία

Δεκέμβρης.
Ο λευκός μήνας.
Των χριστουγέννων.
Των δώρων.
Των ευχών.
Του χιονιού.
Της παγωνιάς.
Ωραίες οι αλλαγές.
Να δούμε τον Άγιο με Coppertone.
Να αλλάξουμε ημισφαίριο.
Να στολίσουμε τις παραλίες με λαμπάκια.
Ωραίες οι αλλαγές.
Με το κλίμα θα την παλέψουμε.
Με τον εαυτό μας;