Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

05.Ο κύριος Τάσσος δε θα το μάθει ποτέ.

Ε, λοιπόν ο κύριος Τάσσος δε θα το μάθει ποτέ. Οτι μέσα στο μετρό τον κοιτούσα σαν αποχαυνωμένος προσπαθώντας να ερμηνεύσω την εικόνα. Κι αυτός καμαρωτός. Ο κύριος Τάσσος. Σιγά να μην τον λένε έτσι Αλλά έμοιαζε σίγουρα για Τάσσος. Έτσι είναι οι Τάσσοι. Με δύο σίγμα. (Αυτοί με το ένα είναι αλλιώς). Με γκρι παντελόνι και γκρι μάλλινη μπλούζα. Με μπλε σακάκι, μπλε κάλτσες και καφετιά παπούτσια. Καραφλούλης. Κλάσσικός κύριος Τάσσος. Αλλά εκεί που μένεις αποσβολωμένος είναι η ανθοδέσμη και το ύφος. Τριαντάφυλλα. Πολλά. Πολύχρωμα. Ανοιχτά. Όμορφα. Και τυλιγμένα σε εφημερίδα. Σα να κρατούσε μπακαλιάρους. Χωρίς σκορδαλιά. Να ταν η κυριακάτικη; Να ταν απλά μια ασήμαντη φυλλάδα; Ό,τι και να ταν η εικόνα επισκίαζε την επικαιρότητά της. Και το ύφος! Ω! το ύφος! Λεβέντικο, μειδιαμιστικό!! Λεξιπλάστες μας έκανε ο κύριος Τάσσος! Πού να πήγαινε; Πού;
Ένα σύμπαν ο κύριος Τάσσος. Ένα σύμπαν όλοι μας. Και το περιφέρουμε παντού. Αθέλητα. Ηθελημένα. Όπως μπορούμε. Σε τί διαφέρω από τον κύριο Τάσσο; Θα μπορούσα κι εγώ να κρατώ εφημερίδα. Και τυλιγμένα μέσα τα νέα μου. Τις σκέψεις μου. Και να κοιτούν οι άλλοι όσο περίεργα κοιτούσα κι εγώ. Ήταν σημαντικά τα λουλούδια. Το κατάλαβα. Όλοι γύρω το κατάλαβαν. Μόνο τα λουλούδια παρέμεναν σιωπηλά. Ξέρουν ότι είναι σημαντικά. Και χωρίς εμένα. Και δεν το κάνουν θέμα. Δε το γράφουν σε κανένα μπλόγκ. Ταιριάζουν αρμονικά ακόμα κι εκεί που δε θέλεις να βάλεις χρώμα. Ακόμα κι εκεί που θα πρεπε να προσφερθούν σοκολατάκια. Ακόμα κι αν η εφημερίδα που τα τυλίγει λέει για τον Αρμαγεδδώνα, για τη συντέλεια. Ακόμα και δίπλά σε μπακαλιάρους. Σκορδαλιά.
Τί ωραία να περιφέρουμε το σύμπαν μας στο μετρό! Πίνακες ολότελα διαφορετικοί. Γεμάτοι από κενό. Τους βλέπω και χωρίς μάτια. Ο κύριος Τάσσος ήταν εκεί. Είναι κι εδώ. Δεν ήρθε ποτέ, δεν έφυγε ποτέ. Και τα τυλιγμένα στην εφημερίδα λουλούδια εγώ του τα δωσα. Πίνακες ολότελα ίδιοι. Και να σου πω κάτι; Ο κύριος Τάσσος δε θα το μάθει ποτέ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου