Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

04."Δημιουργικός εστί..."

"Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πανέμορφη σαρανταποδαρούσα. Το μεγάλο της χάρισμα ήταν ο χορός της. Και τί μοναδικός χορός ήταν αυτός αφού μπορούσε να τον χορεύει όχι με δύο αλλά με σαράντα πόδια! Κάπου εκεί δίπλα ζούσε και ο άσχημος βάτραχος. Κι όχι μόνο ήταν άσχημος αλλά δεν ήξερε να χορεύει διόλου. Φυσικό ήταν λοιπόν να ζηλεύει τρομερά την όμορφη γειτόνισσα που θάμπωνε τους πάντες με την κίνησή της. Έτσι λοιπόν σκέφτηκε ένα σατανικό σχέδιο για να την καταστρέψει. Κάθισε το βράδυ και της έγραψε ένα γράμμα. Και της έλεγε: "Πεντάμορφη σαρανταποδαρούσα μου, σου γράφω για να σου εκφράσω τον απεριόριστο θαυμασμό μου. Τί όμορφα που χορεύεις! Επειδή θέλω κι εγώ να μάθω το χορό σου θα ήθελα αν μπορείς να με διαφωτίσεις! Πρώτα βάζεις το πόδι 24 και μετά το 8 ή χρησιμοποιείς την ακολουθία 12,31,22,16; Κι αυτό το υπέροχο τριπλό πηδηματάκι πώς το κάνεις; Πρώτα η μισή πίσω δεξιά και μετά η μισή μπρος αριστερά ή το ανάποδο; Περιμένω με αγωνία να με διαφωτίσεις! Ο καλός σου γείτονας, ο βάτραχος." Ο βάτραχος ήταν όπως είπαμε σατανικός. Ήξερε ότι η σαρανταποδαρούσα ήταν αυθόρμητη. Τσιγγάνα. Ότι ο χορός έβγαινε από μέσα της. Χωρίς σκέψεις. Χωρίς αναλύσεις. Έτσι λοιπόν ήξερε και τη συνέχεια. Η σαρανταποδαρούσα άνοιξε το γράμμα και διάβασε. Και προσπάθησε να καταλάβει. Και προσπάθησε να εξηγήσει. Αλλά δεν τα κατάφερε. Δεν ήξερε ποιό πόδι έβαζε πρώτα. Τα πόδια πάντα πήγαιναν μόνα τους. Ταλέντο. Κι έτσι ήρθε το τέλος. Όταν πήγε να ξαναχορέψει άρχισε να σκέφτεται. Και τα πόδια δεν πήγαιναν πια Η αμφιβολία τη σκότωσε. Ο βάτραχος είχε κερδίσει."
Πώς γεννιέται κάτι; Υπάρχουν αφορμές; Υπάρχουν αιτίες;
Δεν ακούω πια τις μουσικές μου. Δε διαβάζω πια τα κείμενά μου. Τί νόημα έχει; Έχουν σφραγίσει με το μεγαλύτερο τρόπο τη ζωή μου.Τώρα δε μου ανήκουν πια. Τώρα μου ανήκει ο δρόμος. Αυτός που διένυσα για να τα δώσω. Και οι αναμνήσεις. Αυτές οι υπέροχες αναμνήσεις. Ποιές είναι οι αφορμές; Ίσως να 'ναι το τεράστιο φωτεινό χαμόγελό της. Οι πράσινοι παπαγάλοι. Μια μουσική που σε χτυπά κατάστηθα. Τα σημεία των καιρών. Το λιώσιμο του έρωτα. Τα πολλά τσάγια. Το κόκκινο κραγιόν της (ιδίως αυτό). Το ταλέντο που βλέπεις και σε εμπνέει.Οι απίστευτα σημαντικοί,  μεγάλοι καλλιτέχνες. Και οι μικροί. Ο Μπετόβεν. Ο Τέρης Χρυσός. Το σύμπαν δε διαχωρίζει. Απλά προσφέρει.
Ποιές είναι οι αιτίες; Ποιός μπορεί να πεί; Τί είναι αυτό που κάνει το φως να τρέχει με 300.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο; Δημιουργία. Σε όλα. Στο φαγητό. Στο συνεργείο που θα φτιάξει το Pandaκι. Στις γλάστρες που πρέπει να δεθούν για να μην πέσουν. Σε μια μουσική συμφωνία. Σε μια ανθρώπινη διαφωνία. Σε μια συναυλία. Σε μια βόλτα. Δημιουργία. Πάντα φρέσκο. Αλλαγή. Αγάπη. Να συζητάς μέχρι τα ξημερώματα. Κάθε μέρα μια ιδέα. Ζωή. Όλοι μας δημιουργικοί θέλοντας και μη. Ακόμα και στον πόλεμο. Ακόμα και στο θάνατο. Ακόμα και στην υπέρτατη μακαριότητα. Άντε, άργησα και για το μάθημα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου