Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

07...και το όνομα αυτής...

Την περίμενα εδώ και καιρό. Καθάριζα και στόλιζα το σπίτι με αγωνία για να το βρει γιορτινό. Αλλά δεν ερχόταν. Μέχρι και τεράστια "Π" είχα κρεμάσει παντού σα τα σημαιάκια των βουδιστών για να την υποδεχτώ με ειρήνη και τις τιμές που τις πρέπουν. Αλλά δεν ερχόταν. Οι φίλοι μου ανησύχησαν. Με έβλεπαν να λιώνω μέρα με τη μέρα σαν το κεράκι και με ρωτόυσαν. Τί να τους πω; Ή μαλλον είχα πολλά να τους πω. Αλλά δεν ήθελα να τους πικράνω. Να τους πω οτι αισθάνομαι σαν παρίας ανάμεσα στους πιο δικούς μου ανθρώπους. Οτί δεν καταλαβαίνω γιατί είχε πάει στους πάντες εκτός από μένα. Τί έχω δηλαδή; Μυρίζω; Οτι είναι εύκολο να συμπονάς και να λυπάσαι κάποιον όταν την έχεις στο σπίτι σου. Οτι πρώτη φορά στη ζωή μου περιμένω κάτι τόσο πολύ και δεν έρχεται. Και παρόλαυτά δεν παραιτήθηκα. Όλη μου η παιδεία. όλη μου η καλλιέργεια και το πνευματικό μου υπόβαθρο αναδείχτηκαν τώρα. Στάθηκα στο ύψος μου. Μπορεί να έκλαψα, μπορεί να πόνεσα, μπορεί να το έριξα κρυφά στον Καζαντζίδη αλλά άντεξα. Και δικαιώθηκα. Τελευταίος αλλά δικαιώθηκα. Περήφανος πια. Καθαρός πια. Ήρθε και σε μένα. Σήμερα το πρωί. Σχεδόν δε το πίστευα. Την έβλεπα και την ξανάβλεπα. Δική μου. Ολόδική μου. Δε με ξέχασε. Δε με ξέχασαν. Ανήκω και γω στην ομάδα. Έχω κι εγώ... περαίωση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου