Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

06.Μέρες κρίσης

Τί παραπάνω να ζητήσει κανείς; Ανήκω στη γενιά που τα είχε όλα. Με έμφαση στον αόριστο. Τώρα είναι μια άλλη ιστορία. Το αυτονόητο δεν είναι πια αυτονόητο. Κοιτώ γύρω μου. Δεν είμαι ο μόνος. Τα στεγανά έχουν καταρρεύσει και γι' άλλους. Συνομίληκους. Μικρότερους. Μεγαλύτερους. Και ξαφνικά ΜΠΑΜ! έρχεται η συνειδητοποίηση. Όχι τί παραπάνω να ζητήσει κανείς αλλά τί ακριβώς. Αυτά που μας λείπουν δεν είναι αυτά που έχουμε ανάγκη. Έχουμε ανάγκη αυτά που δεν είχαμε ποτέ. Γιατί δεν τα είχαμε; Χαμογελάς. Ξέρεις την απάντηση. Μην ντρέπεσαι. Και γω το ίδιο σκέφτομαι. Γιατί είχαμε τα άλλα. Τα έξτρα. Και κάναμε το “έξτρα” τη μοναδική μας πραγματικότητα. Μου θυμίζει μια ιστορία. Όταν ρώτησαν το Μιχαήλ-Άγγελο πως κατάφερε να συλλάβει και να υλοποιήσει το αριστούργημά του, το Δαβίδ, απάντησε: “Ο Δαβίδ ήταν πάντα εκεί. Εγώ απλά αφαίρεσα το περριτό μάρμαρο..”. Μάλιστα. Δε συνθέτω, αφαιρώ. Εμείς δε το κάναμε. Οι γενιές που τώρα ξεκινούν να παλεύουν με φαντάσματα του παρελθόντος δεν το έκαναν. Το κράτησαν το περιττό και το εξύμνησαν. Η ζωή είναι τέχνη. Η τέχνη είναι απλά ζωή.
Ας κάτσω λοιπόν τώρα να σκεφτώ. Νιώθω ότι δεν έχω τίποτα. Είμαστε μαζί σ' αυτό. Αλλά δεν είναι αλήθεια. Μπορεί μαζί με το περιττό να χάσαμε και κομμάτια από τις σάρκες μας. Αλλά μας έμεινε κάτι. Αυτό δεν το 'χασε ποτέ κανείς. Αυτό το μαγικό αόρατο κέντρο που μπορεί από το τίποτα να φτιάξει ευτυχία. Αγάπη. Να ξεσηκωθεί ενάντια. Σε τί; Εσύ κι εγώ ξέρουμε καλύτερα απ' τον καθένα. Ενάντια σε όλα αυτά που μας κρύβουν το Δαβίδ μας. Ευτυχώς κρίση. Να επιβιώσουμε; Θα επιβιώσουμε. Ως τί όμως; Θα έχουμε κεντράρει τις σχέσεις μας; Τις ζωές μας; Τις ανάγκες μας; Προς τα πού θα κοιτάξουμε αυτή τη φορά; "Ωραία να τα λες. Τα λόγια όμως δε βοηθούν". Αλλά μη ξεχνιόμαστε. Και η "κρίση" μια λέξη είναι. Με πέντε γράμματα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου