Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

13.Η φαντασία στην εξουσία

 Τί θα γινόταν αν οι καλλιτέχνες γίνονταν πολιτικοί; Τί θα γινόταν αν για την επόμενη τετραετία τα ηνία της χώρας και της οικονομίας τα αναλάμβαναν ηθοποιοί, μουσικοί, εικαστικοί, κινηματογραφιστές, ζογκλέρ και ακροβάτες; Νομίζω πως υπάρχουν 2 απαντήσεις.

 1) Η ρομαντική: Ο κόσμος θα γινόταν καλύτερος. Επιτέλους άνθρωποι ευαίσθητοι στην εξουσία! Φαγητό για όλους! Πράσινο περιβάλλον! Όχι μπάτσοι! Όχι ξύλο! Λουλούδια παντού... Ωραία ζωή γενικά! Η φαντασία στην εξουσία. Και οι άσχετοι που μας κυβερνούν να πάρουν τις γνώσεις τους και να τις βάλουν στο... συρτάρι (το λιγότερο).
 2) Η πραγματική: Τίποτα. Δε θα γινόταν τίποτα. Οι καλλιτέχνες είναι ανθρωποι. Έχουν προβλήματα. Διαπλέκονται. Έχουν συμπλέγματα. Καβαλάνε το καλάμι. Διαστρέφονται όπως όλοι από το χρήμα και τη δημοσιότητα. Κάποιοι έχουν όραμα και κάποιοι δεν έχουν. Κάποιοι έχουν αγνή ψυχή και κάποιοι εγκληματικές τάσεις. Κάποιοι γουστάρουν και κάποιοι όχι. Κάποιοι αντέχουν την πίεση και κάποιοι όχι. Δεν είναι μια ομάδα ανθρώπων που μεταξύ τους αγαπιούνται. Κάποιοι είναι οι καλύτεροι φίλοι και κάποιοι οι χειρότεροι εχθροί. Είναι άνθρωποι. Θα θέλαμε να είναι τα φωτεινά μας παραδείγματα. Θα θέλανε κι αυτοί. Πραγματικά.

 Ο πρίγκιπας με το λευκό άλογο. 
Ο Άη-Βασίλης που μπαίνει από τις καμινάδες.
Η φαντασία στην εξουσία

Και άλλα παραμύθια.
(Που μας κάνουν καλύτερους ιδίως κι εν μέσω κρίσης.) 

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

12.16

 Σε κάποια μακρινή γωνιά της μαγικής και απόκοσμης Ασίας ζούσε ένας σοφός νέος μοναχός. Το καλύβι του ήταν χτισμένο σ' ένα λοφάκι. Στην κοιλάδα βρισκόταν ένα μικρό χωριό. 
 Η ζωή κυλούσε όμορφα και απλά μέχρι που κάποια μέρα ο μοναχός άκουσε βίαια χτυπήματα στην πόρτα του και γαλήνια όπως έκανε πάντα πήγε να ανοίξει. Να τί είχε γίνει: Εξι μήνες πριν αποκαλύφθηκε οτι η δεκαεξάχρονη κόρη μιας από τις οικογένειες του χωριού είναι έγκυος. Οι γονείς της, έξαλλοι από την ατίμαση, απαίτησαν να μάθουν ποιός είναι ο πατέρας και η μικρή φοβούμενη τις οικογενειακές βεντέτες απάντησε ότι πατέρας ήταν ο μοναχός του λόφου. Έτσι λοιπόν όταν γεννήθηκε το παιδί, το άρπαξε ο πατέρας της κοπέλας και χτύπησε την πόρτα του μοναχού. "Αυτό το παιδί είναι δικό σου!" του φώναξε έξαλλος. "Πάρτο να το μεγαλώσεις!" "Αλήθεια;" απάντησε γαλήνια ο μοναχός και πήρε το παιδί. 
 Ενα χρόνο μετά η κόρη, μην αντέχοντας αυτή τη βίαιη απομάκρυνση από το παιδί της, και όντας ακόμα ερωτευμένη με το νέο που ήταν ο πραγματικός πατέρας απόφάσισε να πει την αλήθεια στις δυο οικογένειες για να αποκατασταθεί η τιμή της. Οι νέοι αποφάσισαν να παντρευτούν με τη συναίνεση των γονιών και το μόνο που έμενε ήταν το παιδί. Έτσι μια μέρα ο μοναχός άκουσε πάλι βίαια χτυπήματα στην πόρτα. Κρατώντας το μωρό στην αγκαλιά την άνοιξε. "Αυτό το παιδί δεν έιναι δικό σου!" άκουσε τον πατέρα να ουρλιάζει αρπάζοντάς του το παιδί. "Φέρτο πίσω!" "Αλήθεια;" ήταν η απάντηση του μοναχού.

Σήμερα είναι η τελευταία παράσταση του Allou Fun Dark.

Αλήθεια;

Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

11.Συνταγή

Πώς γράφεται ένα τραγούδι; Είναι πολύ απλό. Παίρνουμε δυο μεζούρες έκφραση που δεν αντέχει άλλη μοναξιά. Προσέχουμε να μην το παρακάνουμε. Μοναξιά is good. Ανακατεύουμε προσεκτικά με τις 12 νότες και τα 24 γράμματα. (Τυχαίος ο διπλασιασμός; Δε νομίζω.) Προσοχή! Το απρόσεχτο ανακάτεμα μπορεί να φέρει αποτελέσματα που δεν επιθυμούμε. Μπορεί να φέρει και την κατά λάθος επιτυχία. Αλλά δεν το συνιστώ. Αφού το μίγμα πάρει το σχήμα του οφείλουμε να του προσθέσουμε μια κουταλιά σεβασμό, μια πρέζα (τυχαίο;) αυτοεκτίμησης, μια γερή δόση αγάπης (κατ' αγνώστων) και λίγο μοσχοκάρυδο. Η αλήθεια είναι ότι στα μπαχάρια η επιλογή γίνεται κατά βούληση. Καλό θα ήταν προτού το σερβίρουμε στο ανυποψίαστο ακροατήριο να δοκιμάσουμε μια μπουκιά για να δούμε άν τρώγεται. Εδώ κρίνεται η αντικειμενικότητά μας αφενός και η μαεστρία μας αφετέρου. Πάντως κατά γενική ομολογία αφού μας ήρθε να το φτιάξουμε σίγουρα υπάρχει κάποιος που θέλει μετά χαράς να το φάει. Συγνώμη, το ακούσει. Οπότε το βήμα γίνεται προαιρετικό μεν αλλά απαραίτητο δε(ν). Κι επειδή το ένα βήμα φέρνει το άλλο φτάνουμε στο τελικό στάδιο. Εδώ, αν δεν έχουμε ήδη την τύχη να μας επιλέγει το κοινό από μόνο του, θα πρέπει να το επιλέξουμε εμείς. Το δημιούργημά μας είναι ζεστό, αχνιστό και έτοιμο να φαγωθεί. Πού θα το προσφέρουμε; Προσφέρεις σοκολάτα στο Θανάση (ξέρει αυτός...); Δε προσφέρεις! Βάζεις στη μάνα σου να ακούσει το καινούργιο ντεθ-μέταλ κομμάτι σου με φωνητικά που θα τρόμαζαν ακόμα και την Τασσώ Καββαδία; Εμ δε το βάζεις! Παρόλαυτά ξέρεις ότι υπάρχουν πολλοί που θέλουν να ακούσουν το αριστούργημα οπότε καλό θα ήταν να τους βρείς. Μη ξεχνάς! Αν τα υλικά σου είναι καλά τότε αυτό που κρατάς στα χέρια σου θα αντέξει στο χρόνο (μάλλον περισσότερο από σένα, θνητέ). Αν όμως τα ψώνισες από... ξέρεις τώρα, τότε ένα σου λέω: Βιάσου!! Βιάσου να προλάβεις τώρα που γυρίζει, τώρα που είναι ακόμα ζεστό το πράγμα! Δεν έχεις χρόνο γιατί αν  κρυώσει δε θα τρώγεται με τίποτα και μη κρυβόμαστε... το ξέρεις και συ... Ούτε συ θα το 'τρωγες...
Ελπίζω να βοήθησα και ότι χρειαστείς μη διστάσεις...
Πάω να μαγειρέψω.

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

10.Επέτειοι

Υπάρχουν επέτειοι και επέτειοι. Δεν ξέρω τί να γιορτάσω πια. Δεν ξέρω. Η Αθήνα καίγεται. Οι ψυχές μας καίγονται. Δικαιολογημένα. Κάτι γεννιέται από την καταστροφή. Παράδειγμα προς μίμηση ή προς αποφυγή; Τί θα ήταν η ελευθερία χωρίς τις επαναστάσεις; Τί θα ήταν οι επαναστάσεις χωρίς βία; Τί θα ήταν η βία χωρίς παραλογισμό; Τί θα ήταν η διασκέδαση χωρίς ξέσπασμα; Χωρίς σπάσιμο πιάτων; Χωρίς εκτόνωση; Από την καθημερινή καταπίεση των εαυτών μας; Από το δρόμο προς την αυτογνωσία; Που περνά από τη Σταδίου και τα οδοφράγματα. Από την πείνα μας. Από τους ανθρώπους που εμπιστευόμαστε τυφλά για να μας οδηγήσουν στο γκρεμό. Ο δικός τους δρόμος. Ο δικός μας. Τί θα ήταν τα ονόματα των νεκρών χωρίς το θυμό μάς; Τη συγχώρεσή μας; Χωρίς τις μολότωφ; Τους έρωτες που γεννιούνται μες στις αναθυμιάσεις; Όλοι εκεί είμαστε. Κάποιοι ανησυχούν για την κίνηση. Να πάρω το αυτοκίνητο; Τρελός είσαι; Θα στο κάψουν. Τί θα ήταν οι θύτες χωρίς τα θύματα; Το άσπρο χωρίς το μαύρο; Η Αθήνα καίγεται. Η Αθήνα πάντα καίγεται. Πάντα καιγόταν. Δεν καίγεται από τις μολότωφ. Καίγεται από τους ανθρώπους. Από σένα. Από μένα. Από την αδιαφορία. Από το "ενδιαφέρον". Από τις σκέψεις μας. Τις πράξεις μας. Από αυτό που μας κάνει ανθρώπους. Όμορφους ανθρώπους.
Το εννοώ.
Καληνύχτα.

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

09.Μια χειμωνιάτικη απορία

Δεκέμβρης.
Ο λευκός μήνας.
Των χριστουγέννων.
Των δώρων.
Των ευχών.
Του χιονιού.
Της παγωνιάς.
Ωραίες οι αλλαγές.
Να δούμε τον Άγιο με Coppertone.
Να αλλάξουμε ημισφαίριο.
Να στολίσουμε τις παραλίες με λαμπάκια.
Ωραίες οι αλλαγές.
Με το κλίμα θα την παλέψουμε.
Με τον εαυτό μας;

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

08.ΑΛΦΑ

Καινούριο. Ολοκαίνουριο. Μια νέα ιδέα. Μια νέα ζωή. Κι ας προτρέχουν οι σκέψεις της πραγματικότητας. Ε, τί; Πρώτα έφτασε ο Κολόμβος με τη σκέψη και μετά με τις καραβέλες. (Αν κι εδώ που τα λέμε δεν ήταν και η πιο σωστή κίνηση στην ιστορία). Κίνηση. Διαρκής. Και μερικές φορές είναι σα να αγγίζεις τον ιστό του μάτριξ. Να μπορείς να επεμβαίνεις στη ροή της ζωής. Η προφήτης θα έλεγε ότι πάντα αυτό κάνεις. Δεν είναι πάντα τόσο καθαρό. Τώρα όμως είναι. Για μερικά λεπτά είναι. Μερικά λεπτά είναι αρκετά. Στο αιώνιο τώρα τα μερικά λεπτά κρατούν για πάντα. Καινούριο. Φρέσκο. Μα και το παλιό φρέσκο είναι. Προφήτης speaking. Δε λέω. Αλλά το ταξίδι δεν έχει ποτέ άλλο σκοπό από το να βοηθήσει το κεντράρισμα. Πάω εκεί για να καταλάβω το εδώ. Ένας τέλειος κύκλος. Μια τέλεια στιγμή.
Προφήτη, ώ προφήτη ποιό είναι το καινούργιο, ο κόσμος ή το μάτι;

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

07...και το όνομα αυτής...

Την περίμενα εδώ και καιρό. Καθάριζα και στόλιζα το σπίτι με αγωνία για να το βρει γιορτινό. Αλλά δεν ερχόταν. Μέχρι και τεράστια "Π" είχα κρεμάσει παντού σα τα σημαιάκια των βουδιστών για να την υποδεχτώ με ειρήνη και τις τιμές που τις πρέπουν. Αλλά δεν ερχόταν. Οι φίλοι μου ανησύχησαν. Με έβλεπαν να λιώνω μέρα με τη μέρα σαν το κεράκι και με ρωτόυσαν. Τί να τους πω; Ή μαλλον είχα πολλά να τους πω. Αλλά δεν ήθελα να τους πικράνω. Να τους πω οτι αισθάνομαι σαν παρίας ανάμεσα στους πιο δικούς μου ανθρώπους. Οτί δεν καταλαβαίνω γιατί είχε πάει στους πάντες εκτός από μένα. Τί έχω δηλαδή; Μυρίζω; Οτι είναι εύκολο να συμπονάς και να λυπάσαι κάποιον όταν την έχεις στο σπίτι σου. Οτι πρώτη φορά στη ζωή μου περιμένω κάτι τόσο πολύ και δεν έρχεται. Και παρόλαυτά δεν παραιτήθηκα. Όλη μου η παιδεία. όλη μου η καλλιέργεια και το πνευματικό μου υπόβαθρο αναδείχτηκαν τώρα. Στάθηκα στο ύψος μου. Μπορεί να έκλαψα, μπορεί να πόνεσα, μπορεί να το έριξα κρυφά στον Καζαντζίδη αλλά άντεξα. Και δικαιώθηκα. Τελευταίος αλλά δικαιώθηκα. Περήφανος πια. Καθαρός πια. Ήρθε και σε μένα. Σήμερα το πρωί. Σχεδόν δε το πίστευα. Την έβλεπα και την ξανάβλεπα. Δική μου. Ολόδική μου. Δε με ξέχασε. Δε με ξέχασαν. Ανήκω και γω στην ομάδα. Έχω κι εγώ... περαίωση.

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

06.Μέρες κρίσης

Τί παραπάνω να ζητήσει κανείς; Ανήκω στη γενιά που τα είχε όλα. Με έμφαση στον αόριστο. Τώρα είναι μια άλλη ιστορία. Το αυτονόητο δεν είναι πια αυτονόητο. Κοιτώ γύρω μου. Δεν είμαι ο μόνος. Τα στεγανά έχουν καταρρεύσει και γι' άλλους. Συνομίληκους. Μικρότερους. Μεγαλύτερους. Και ξαφνικά ΜΠΑΜ! έρχεται η συνειδητοποίηση. Όχι τί παραπάνω να ζητήσει κανείς αλλά τί ακριβώς. Αυτά που μας λείπουν δεν είναι αυτά που έχουμε ανάγκη. Έχουμε ανάγκη αυτά που δεν είχαμε ποτέ. Γιατί δεν τα είχαμε; Χαμογελάς. Ξέρεις την απάντηση. Μην ντρέπεσαι. Και γω το ίδιο σκέφτομαι. Γιατί είχαμε τα άλλα. Τα έξτρα. Και κάναμε το “έξτρα” τη μοναδική μας πραγματικότητα. Μου θυμίζει μια ιστορία. Όταν ρώτησαν το Μιχαήλ-Άγγελο πως κατάφερε να συλλάβει και να υλοποιήσει το αριστούργημά του, το Δαβίδ, απάντησε: “Ο Δαβίδ ήταν πάντα εκεί. Εγώ απλά αφαίρεσα το περριτό μάρμαρο..”. Μάλιστα. Δε συνθέτω, αφαιρώ. Εμείς δε το κάναμε. Οι γενιές που τώρα ξεκινούν να παλεύουν με φαντάσματα του παρελθόντος δεν το έκαναν. Το κράτησαν το περιττό και το εξύμνησαν. Η ζωή είναι τέχνη. Η τέχνη είναι απλά ζωή.
Ας κάτσω λοιπόν τώρα να σκεφτώ. Νιώθω ότι δεν έχω τίποτα. Είμαστε μαζί σ' αυτό. Αλλά δεν είναι αλήθεια. Μπορεί μαζί με το περιττό να χάσαμε και κομμάτια από τις σάρκες μας. Αλλά μας έμεινε κάτι. Αυτό δεν το 'χασε ποτέ κανείς. Αυτό το μαγικό αόρατο κέντρο που μπορεί από το τίποτα να φτιάξει ευτυχία. Αγάπη. Να ξεσηκωθεί ενάντια. Σε τί; Εσύ κι εγώ ξέρουμε καλύτερα απ' τον καθένα. Ενάντια σε όλα αυτά που μας κρύβουν το Δαβίδ μας. Ευτυχώς κρίση. Να επιβιώσουμε; Θα επιβιώσουμε. Ως τί όμως; Θα έχουμε κεντράρει τις σχέσεις μας; Τις ζωές μας; Τις ανάγκες μας; Προς τα πού θα κοιτάξουμε αυτή τη φορά; "Ωραία να τα λες. Τα λόγια όμως δε βοηθούν". Αλλά μη ξεχνιόμαστε. Και η "κρίση" μια λέξη είναι. Με πέντε γράμματα. 

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

05.Ο κύριος Τάσσος δε θα το μάθει ποτέ.

Ε, λοιπόν ο κύριος Τάσσος δε θα το μάθει ποτέ. Οτι μέσα στο μετρό τον κοιτούσα σαν αποχαυνωμένος προσπαθώντας να ερμηνεύσω την εικόνα. Κι αυτός καμαρωτός. Ο κύριος Τάσσος. Σιγά να μην τον λένε έτσι Αλλά έμοιαζε σίγουρα για Τάσσος. Έτσι είναι οι Τάσσοι. Με δύο σίγμα. (Αυτοί με το ένα είναι αλλιώς). Με γκρι παντελόνι και γκρι μάλλινη μπλούζα. Με μπλε σακάκι, μπλε κάλτσες και καφετιά παπούτσια. Καραφλούλης. Κλάσσικός κύριος Τάσσος. Αλλά εκεί που μένεις αποσβολωμένος είναι η ανθοδέσμη και το ύφος. Τριαντάφυλλα. Πολλά. Πολύχρωμα. Ανοιχτά. Όμορφα. Και τυλιγμένα σε εφημερίδα. Σα να κρατούσε μπακαλιάρους. Χωρίς σκορδαλιά. Να ταν η κυριακάτικη; Να ταν απλά μια ασήμαντη φυλλάδα; Ό,τι και να ταν η εικόνα επισκίαζε την επικαιρότητά της. Και το ύφος! Ω! το ύφος! Λεβέντικο, μειδιαμιστικό!! Λεξιπλάστες μας έκανε ο κύριος Τάσσος! Πού να πήγαινε; Πού;
Ένα σύμπαν ο κύριος Τάσσος. Ένα σύμπαν όλοι μας. Και το περιφέρουμε παντού. Αθέλητα. Ηθελημένα. Όπως μπορούμε. Σε τί διαφέρω από τον κύριο Τάσσο; Θα μπορούσα κι εγώ να κρατώ εφημερίδα. Και τυλιγμένα μέσα τα νέα μου. Τις σκέψεις μου. Και να κοιτούν οι άλλοι όσο περίεργα κοιτούσα κι εγώ. Ήταν σημαντικά τα λουλούδια. Το κατάλαβα. Όλοι γύρω το κατάλαβαν. Μόνο τα λουλούδια παρέμεναν σιωπηλά. Ξέρουν ότι είναι σημαντικά. Και χωρίς εμένα. Και δεν το κάνουν θέμα. Δε το γράφουν σε κανένα μπλόγκ. Ταιριάζουν αρμονικά ακόμα κι εκεί που δε θέλεις να βάλεις χρώμα. Ακόμα κι εκεί που θα πρεπε να προσφερθούν σοκολατάκια. Ακόμα κι αν η εφημερίδα που τα τυλίγει λέει για τον Αρμαγεδδώνα, για τη συντέλεια. Ακόμα και δίπλά σε μπακαλιάρους. Σκορδαλιά.
Τί ωραία να περιφέρουμε το σύμπαν μας στο μετρό! Πίνακες ολότελα διαφορετικοί. Γεμάτοι από κενό. Τους βλέπω και χωρίς μάτια. Ο κύριος Τάσσος ήταν εκεί. Είναι κι εδώ. Δεν ήρθε ποτέ, δεν έφυγε ποτέ. Και τα τυλιγμένα στην εφημερίδα λουλούδια εγώ του τα δωσα. Πίνακες ολότελα ίδιοι. Και να σου πω κάτι; Ο κύριος Τάσσος δε θα το μάθει ποτέ.

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

04."Δημιουργικός εστί..."

"Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πανέμορφη σαρανταποδαρούσα. Το μεγάλο της χάρισμα ήταν ο χορός της. Και τί μοναδικός χορός ήταν αυτός αφού μπορούσε να τον χορεύει όχι με δύο αλλά με σαράντα πόδια! Κάπου εκεί δίπλα ζούσε και ο άσχημος βάτραχος. Κι όχι μόνο ήταν άσχημος αλλά δεν ήξερε να χορεύει διόλου. Φυσικό ήταν λοιπόν να ζηλεύει τρομερά την όμορφη γειτόνισσα που θάμπωνε τους πάντες με την κίνησή της. Έτσι λοιπόν σκέφτηκε ένα σατανικό σχέδιο για να την καταστρέψει. Κάθισε το βράδυ και της έγραψε ένα γράμμα. Και της έλεγε: "Πεντάμορφη σαρανταποδαρούσα μου, σου γράφω για να σου εκφράσω τον απεριόριστο θαυμασμό μου. Τί όμορφα που χορεύεις! Επειδή θέλω κι εγώ να μάθω το χορό σου θα ήθελα αν μπορείς να με διαφωτίσεις! Πρώτα βάζεις το πόδι 24 και μετά το 8 ή χρησιμοποιείς την ακολουθία 12,31,22,16; Κι αυτό το υπέροχο τριπλό πηδηματάκι πώς το κάνεις; Πρώτα η μισή πίσω δεξιά και μετά η μισή μπρος αριστερά ή το ανάποδο; Περιμένω με αγωνία να με διαφωτίσεις! Ο καλός σου γείτονας, ο βάτραχος." Ο βάτραχος ήταν όπως είπαμε σατανικός. Ήξερε ότι η σαρανταποδαρούσα ήταν αυθόρμητη. Τσιγγάνα. Ότι ο χορός έβγαινε από μέσα της. Χωρίς σκέψεις. Χωρίς αναλύσεις. Έτσι λοιπόν ήξερε και τη συνέχεια. Η σαρανταποδαρούσα άνοιξε το γράμμα και διάβασε. Και προσπάθησε να καταλάβει. Και προσπάθησε να εξηγήσει. Αλλά δεν τα κατάφερε. Δεν ήξερε ποιό πόδι έβαζε πρώτα. Τα πόδια πάντα πήγαιναν μόνα τους. Ταλέντο. Κι έτσι ήρθε το τέλος. Όταν πήγε να ξαναχορέψει άρχισε να σκέφτεται. Και τα πόδια δεν πήγαιναν πια Η αμφιβολία τη σκότωσε. Ο βάτραχος είχε κερδίσει."
Πώς γεννιέται κάτι; Υπάρχουν αφορμές; Υπάρχουν αιτίες;
Δεν ακούω πια τις μουσικές μου. Δε διαβάζω πια τα κείμενά μου. Τί νόημα έχει; Έχουν σφραγίσει με το μεγαλύτερο τρόπο τη ζωή μου.Τώρα δε μου ανήκουν πια. Τώρα μου ανήκει ο δρόμος. Αυτός που διένυσα για να τα δώσω. Και οι αναμνήσεις. Αυτές οι υπέροχες αναμνήσεις. Ποιές είναι οι αφορμές; Ίσως να 'ναι το τεράστιο φωτεινό χαμόγελό της. Οι πράσινοι παπαγάλοι. Μια μουσική που σε χτυπά κατάστηθα. Τα σημεία των καιρών. Το λιώσιμο του έρωτα. Τα πολλά τσάγια. Το κόκκινο κραγιόν της (ιδίως αυτό). Το ταλέντο που βλέπεις και σε εμπνέει.Οι απίστευτα σημαντικοί,  μεγάλοι καλλιτέχνες. Και οι μικροί. Ο Μπετόβεν. Ο Τέρης Χρυσός. Το σύμπαν δε διαχωρίζει. Απλά προσφέρει.
Ποιές είναι οι αιτίες; Ποιός μπορεί να πεί; Τί είναι αυτό που κάνει το φως να τρέχει με 300.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο; Δημιουργία. Σε όλα. Στο φαγητό. Στο συνεργείο που θα φτιάξει το Pandaκι. Στις γλάστρες που πρέπει να δεθούν για να μην πέσουν. Σε μια μουσική συμφωνία. Σε μια ανθρώπινη διαφωνία. Σε μια συναυλία. Σε μια βόλτα. Δημιουργία. Πάντα φρέσκο. Αλλαγή. Αγάπη. Να συζητάς μέχρι τα ξημερώματα. Κάθε μέρα μια ιδέα. Ζωή. Όλοι μας δημιουργικοί θέλοντας και μη. Ακόμα και στον πόλεμο. Ακόμα και στο θάνατο. Ακόμα και στην υπέρτατη μακαριότητα. Άντε, άργησα και για το μάθημα.

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

03.Η περίπτωση "Αλλού Φαν Ντάρκ"

"Ο κύριος Στεφανακίδης;" "Μάλιστα" "Για τα σιντί σας τηλεφωνώ. Είναι έτοιμα". Μάλιστα. Το νευρικό κέντρο σε υπερδιέγερση. Μνήμες. Το διήμερο της έμπνευσης. Το νυχτερινό ποτό στο πιο "b" μαγαζάκι παρέα με την ιδέα των ταρώ. Το μεγαλείο του ηχολήπτη. Το μωρό με τα γένια. Ανάκατες μνήμες. Cathedral (καθίντραλ). Να κάψουμε το ίνπουτ για να ζεστάνει η φωνή. Δεν το κάψαμε. Γυρίζω πίσω. Μια ιστορία τη μέρα. Μια σκοτεινή ιστορία τη μέρα. Μια πολύ σκοτεινή ιστορία τη μέρα. Τί ωραία να είσαι δημιουργικός. Αλλά να μη καίγεσαι. Να τρως και τίποτα. Κι αν μπορείς να κοιμάσαι. Το κάνουν αυτό οι άνθρωποι παιδί μου. (Όχι όλοι). Πάω μπροστά. Ο κύριος Πέτρος στην κονσόλα με τα μεγάλα κουμπιά. Ανεβάζει λίγο τα πρίμα. Οι κάρτες τυπώνονται. Τετραχρωμία. Μα μόνο 4 χρώματα; Υπάρχουν και οι συνδυασμοί αστοιχείωτε. Αααα!!!! Τώρα μάλιστα. Τα φάκελα. Αστεία λέξη, πανέμορφο αποτέλεσμα. Το φπα. Ευτυχώς είναι παγκόσμια η λέξη. Ακόμα κι ο ιθαγενής μου γνέφει συμπονετικά. FPA. Να βάλώ το μυαλό μου σε μια τάξη. ¨Εχουμε παράσταση αύριο. Τί όμορφο να είσαι δημιουργικός. Ο σοφός ινδός θα έλεγε απλά να είσαι. Εδώ όμως είναι δύση. Το θέλουμε τον επιθετικό προσδιορισμούλη. Το λουλούδι από την άλλη δε τον θέλει. Αντέχει μια χαρά και χωρίς εξυπνάδες, Με λίγο νεράκι είναι τζαστ φάιν. Γελάω λιγάκι. ¨Οταν πάει να γίνει πολύ με κόβει η φωνή στη γραμμή. "Κύριε Στεφανακίδη;" Πάλι οι μνήμες. Σέβομαι τη στιγμή και την κοπέλα."Μάλιστα. Σε δυο ώρες είμαι εκεί" Κλικ. Γελώ. Τί όμορφο να είσαι. (δημιουργικός).

Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

02.Οι εκλογές μου

Στο προσκήνιο οι εκλογές. Να γίνουμε καλύτεροι. Να αναβαθμιστούμε. Είμαστε άνθρωποι της δημοκρατίας. Της παλιάς. Το λουλούδι επιμένει. Και παίρνει όλα τα χρώματα. Δε φαντάζεται ότι κάποιοι έχουν σκοτώσει γι αυτά. Οτι έχουν μισήσει γι αυτά. Οτι τα φόρεσαν με λογικούς συνδυασμούς και μετά αρπάχτηκαν για τις αποχρώσεις. Θέλω κι εγώ τα σημαιάκια μου. Τη διαφήμισή μου. Έχω δικαίωμα στο χρώμα. Κυρίως προεκλογικά. Και τη μέρα των εκλογών πανηγύρι. Η αποθέωση της χρωματομανίας. Ένα θα επιβιώσει. Τα υπόλοιπα στον άλλο γύρο. Στην άλλη τετραετία. Κόκκινο, πράσινο, μπλε. RGB. Η επιτυχία του γραφίστα. Και στην τηλεόραση υπάρχει αυτή η επιλογή. Για να συνδέσεις το λάπτοπ. RGB. Εδώ όμως γίνονται άλλες συνδέσεις. Συνδέομαι με το υπέροχο κλίμα των εκλογών. Αυτοί από την άλλη με συνδέουν με το υπέροχο δικό τους κλίμα. Αργία. Τουλάχιστον οι μαθητές είναι ευχαριστημένοι. Αυτοί ελπίζουν και σε δεύτερο γύρο. Αυτοί υποστηρίζουν την απλή αναλογική. Τη διπλή αναλογική. Την τριπλή. Τη δεκαεξαβάλβιδη. Αρκεί να μην έχει σχολείο. Έχουν καιρό τα παιδιά ακόμα. Να μεγαλώσουν, να δυναμώσουν, να σκοτωθούν αργότερα. Οι ντουντούκες τα έχουν ανάγκη. Κι αν δεν τα κερδίσουν τί πειράζει; Υπάρχει και το mall. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Με εκνευρίζει το λουλούδι που δεν καταλαβαίνει τίποτα. Μα τελείως αναίσθητο είναι; Εδώ υπάρχει κρίση. Ο κόσμος πεινάει. Θυμώνει. Απεργεί. Εκλογές σήμερα. Μεγαλεία. Και σκεφτόμουν ένα μεγάλο ολοφώτεινο κήπο...

Σάββατο, 6 Νοεμβρίου 2010

01.ΝΑΙ

Ναί. Να ξεκινήσω με κατάφαση. Και τόνο στο "ι". Αν και δεν είμαι απόλυτα σίγουρος γιαυτό. Παρόλαυτά κατάφαση. Για όλα αυτά που γίνονται και μεις λέμε "όχι". Ή "δεν". Για όλη την άρνηση που σκληραίνει τις μέρες από το πρωί. Κι έξω φως. Όλοι γελούν με την ειρωνία. Μερικές φορές κι εγώ. Μετά σοβαρεύω. Ας αφήσουμε τα αστεία. Οι εποχές είναι δύσκολες. Το ήξερες; Το "ναι" βγαίνει δύσκολα. Σοβαρός. Αρκεί να βγαίνει. Χαλαρός. Σαν το μεροκάματο. Ατυχές το παράδειγμα. Τί άλλο γίνεται αυθόρμητα; Α, ναι, τα λουλούδια. Πρόσφατα έμαθα ότι μεγαλώνουν χωρίς προσπάθεια. Το ήξερες; Μάλλον έτσι πεθαίνουν κιόλας.
Ναί. Θα επιμείνω στον τόνο. Είμαι σίγουρος ότι είναι μόνο η εμφατική μου μανία. Δεν πειράζει. Αν άλλαζα γραμματοσειρά μπορεί και να μη φαινόταν. Άλλωστε το "όχι" γιατί έχει; Δεν είναι αδικία; Να μην ακούσω για μονοσύλλαβα και δισύλλαβα. Ας ρωτήσουμε το λουλούδι. Θα τόνιζε; Θα έγραφε ανορθόγραφα; Θα μας διόρθωνε με τα πέταλα ή με τ' αγκάθια;
Ναί. Το ήξερες;